به يادآوردن هميشه هم كه بد نيست. مي شود يك عكس، خاطره ي يك خوشي پايدار، يك دوستي عميق، يك لبخند بزرگ باشد. مي شود به خاطر بياوري كه فلان آدم را داشتن و شنيدن و گفتن و در آغوش كشيدن چه خوشبختي واضحي است.

اون:عزيزم اون كلاسي كه گفتي دوره هاش مدرك هم نداره قابل ارايه به دانشگاه هست؟

من: وقتي مدرك نميدن چي رو ارايه كني

اون:يني شامل سرفصلاي اي پي تي نيست؟

من: دوره مكالمه س آخه چه ربطي داره

اون:(براي چند دهمين بار)، قيمتش چقد بود؟

من:(بعد از حداقل ده-پانزده بار توضيح)، شماره موسسه رو گذاشتم تو گروه خودت زنگ بزن بپرس

اون:به شما زنگ بزنم؟كي زنگ بزنم؟

من:...

خدايا به من صبر بده.،،

يكي از جالب ترين چيزهايي كه اين اواخر خواندم بخشي از يك كتاب روانشناسي بود كه مي گفت مسوليت شما در برابر نفر مقابل در يك رابطه(كاري، دوستانه، عاشقانه و...) پنجاه-پنجاه نيست، صد به صفر است. در واقع تمام مسوليت رابطه اي كه متعلق به شماست به عهده ي شماست، از تصميم به شروع و ادامه ي آن تا تلاش براي بهبود و حفظش يا حتي مرزها و بايد و نبايدهايش. در مقابل نفر ديگر رابطه ي خودش را با شما دارد و مسوليت هاي خودش. مي خواهم بگويم وقتي عاشق كسي مي شويم، وقتي اعتماد مي كنيم، وقتي اجازه مي دهيم به چيزي يا كسي وابسته شويم، وقتي تمام مدت نقش يك سرويس دهنده و آماده به خدمت دا

يكسري آدم هم با رفتارهاي مضحك ادامه دار گند مي زنند به يك رابطه ي دوستانه و وقتي تصميم گرفتي از دايره ارتباطاتت بگذاري شان كنار يادشان مي افتد به اندازه كافي در زندگيت فضولي نكرده اند و پيغام مي فرستند به يك دوست مشترك كه فلاني ازواج كرده؟ نامزد دارد؟ كارش چي هست؟ دانشگاهش چي شد؟ حواسشان هم هست خدايي نكرده چيزي از قلم نيفتد. گاهي گمان مي كنم هر قدر هم تلاش كنم نسبت به زندگي پذيرا و بخشنده باشم باز يكسري رفتار زشت و مسخره هست كه در نهايت نمي فهمي چه عكس العملي بايد به آن داشته باشي

قسمت شگفت انگيز خاطره آنجاست كه متعلق به گذشته است اما ماهيت ثابتي ندارد!بسته به آنچه بعدها پيش مي آيد يك خاطره ي بد در گذر زمان مي تواند تبديل به يك اتفاق تمام شده يا خنثي شود و يك خاطره ي خوب بعد از فقدان مي تواند تبديل شود به يك سوهان روح، يك تلخي بزرگ! جالب نيست؟

آنچه براي من سخت بود

براي تو نا ممكن است

منصفانه ترين بخش اين حكايت همين بود...